رفتار درمانی چیست

ra4-3978

اصطلاح رفتار درمانی اصطلاحی است برای چند روش درمانی گوناگون که بر اصول یادگیری و شرطی سازی بنا شده اند. در نظر رفتار درمانگرها, رفتار ناسازاگارانه راه و روشی است که برای کنار آمدن با فشار روانی که شخص آن را یاد گرفته است و به کمک فنون برخواسته از کارهای آزمایشگاهی درباره ی یادگیری می توان پاسخهای مناسبتری را جایگزین آنها کرد. در حالی که روانکاوی در پی شناخت چگونگی تاثیر تعارضهای سابق فرد بر رفتار کنونی وی است. رفتار درمانی بر همین رفتار متمرکز می شود.

رفتار درمانگرها خاطر نشان می سازند که هرچند بینش یافتن هدفی ارزشمند است اما تغییر رفتار را تضمین نمی کند. در هر موقعیت معین آدمی غالبا علت رفتارهای خود را می داند با این حال نمی تواند ان رفتارها را تغییر دهد. بر خلاف روانکاوی, که در پی تغییر دادن بعضی جنبه های شخصیت فرد است , رفتار درمانگرها تغییر رفتارهای غیر انطباقی در موقعیتهای معین را مد نظر دارند.

رفتار درمانگر در نخستین نشست درمانی به دقت به درمانجو گوش میکند. به این فکر می کند که درمانجو چه چیزی را میخواهد تغییر دهد؟ آیا از سفر هوایی ترس دارد یا از سخن گفتن در برابر جمع؟ آیا اختیار خورد و خوراکش را ندارد یا بی اراده و اختیار شراب خواری میکند؟ آیا احساس بی کفایتی و نابسندگی و درماندگی میکند؟ تمرکز حواس ندارد و نمی تواند کارهایش را انجام دهد؟

نخستین گام در کار درمان, تعیین دقیق مشکل شخص و تقسیم آن به چند هدف درمانی مشخص است. برای نمونه اگر درمانجو احساس نابسندگی و بی کفایتی کلی دارد, درمانگر وی را به توصیف اختصاصی تر این احساس بر می انگیزد یعنی اینکه باید تعیین کند در چه موقعیتهایی این احساس به او دست می دهد و در آن موقعیتها به چه رفتارهایی دست میزند. احساس نابسندگی در کدام زمینه؟

از سخن گفتن در برابر همدرسان در کلاس یا در موقعیتهای اجتماعی؟ یا از وفا به تعهد ها؟ یا در مورد خورد و خوراک؟ وقتی رفتاری که باید تغییر کند تعیین شود, درمانگر و درمانجو برنامه ی درمانی را بر اساس شیوه هایی که وصف خواهد شد پی ریزی می کنند. درمانگر روش درمانی را متناسب با مشکل و اختلال درمانجو انتخاب می کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *