درمان مراجع محور کارل راجرز چگونه است؟

درمان مراجع محور یا فرد محور درمانی است که در دهه ی ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ توسط روانشناس انسانگرا، کارل راجر ابداع شد و امروزه به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گیرد.
تاریخچه:
کارل راجرز یکی از با نفوذترین روانشناسان قرن بیستم بود. او متفکری بود که اعتقاد داشت انسانها در ذات خود و اساسا خوب هستند. همچنین او اعتقاد داشت انسانها تمایل دارند تا به استعدادهای و خواسته های بالقوه ی خود را به بهترین شکل بالفعل کنند.
او در ایتدا درمان خود را با نام درمان غیر جهت دار شروع کرد ولی بعدا نام روش خود را روش مراجع محور نامید. امروزه هر دو نام به کار برده می شود. همچنین در بیانی ساده می توان این نوع درمان را درمان راجرزی نامید.
همچنین باید توجه داشت که راجرز به طور عمد از واژه ی مراجع به جای بیمار استفاده کرد. واژه ی بیمار به این معنی است که شخص مریض است و برای درمان مریضی خود به دنبال درمانگر است. ولی راجرز با کاربرد واژه ی مراجع تاکید کرد که فرد با مراجع به درمانگر به دنبال کمک، کنترل سرنوشت خویش و غلبه بر مشکلات خویش است.
خود جهت دهی بخش خیلی مهمی در درمان مراجع محور است.
بسیار شبیه فروید، راجرز نیز اعتقاد داشت رابطه ی درمانی خوب با مراجع می تواند به بینش و تغییرات پایدار در مراجع منجر شود. در حالی که فروید به ارائه ی تفسیر هایی می پرداخت که معتقد بود تعارضات ناخودآگاه است، راجرز معتقد بود که درمانگر تاثیرش را غیر مستقیم می گزارد، نباید بر احساسات مراجع قضاوتی کرد و نباید راه حل یا پیشنهادی ارائه داد. در عوض مراجع باید بر خود کنترل داشته باشد.
درمان مراجع محور چگونه کار می کند؟
متخصصان و روانشناسانی که از این روش استفاده می کنند به دنبال ایجاد محیطی هستند که راحت، بدون قضاوت و یک محسط همدلانه هستند. دو عنصر کلیدی در درمان مراجع محور به صورت زیر است:
غیر جهت دار: در این درمان ، درمانگر تلاش نمی کند تا افکار مراجع را به سمت خاصی هدایت کند بلکه به مراجع اجازه داده می شود تا سوار بر بحث شود و خود بحث را مدیریت کند
توجه مثبت بدون قید و شرط: درمانگر بر پذیرش بدون قیدو شرط مراجع و یک محیط آرام تاکید می کند.
به گفته ی کارل راجرز درمان مراجع محور نیاز به ۳ عنصر دارد:
اصالت و صداقت: درمانگر باید در ابراز احساسات خود صادق باشد . پیاده سازی این رفتار می تواند به مراجع نیز آموزش دهد تا در بیان احساسات خود صادق باشد.
توجه بدون قید و شرط: درمانگر ، مراجع را بدون در نظر گرفتن اینکه اخیرا چه چیزی تجربه کرده است مورد توجه و حمایت و پشتیبانی قرار می دهد. تنها با این نوع توجه است که مراجع احساس امنیت رده و به بیان احساسات خود بدون ترس می پردازد.
تفاهم همدلانه : درمانگر به عنوان یک منعکس کننده ی فعال و به عنوان آیینه ای که به احساسات و عواطف مراجع پاسخ می دهد. هدف از این انعکاس این است تا مراجع درک روشن تری از تفکر درونی خود ، احساسات و عواطف خود داشته باشد.
با استفاده از این ۳ عنصر کلیدی است که ما می توانیم زمینه ی رشد روانشناختی مراجع را فراهم کنیم. و به طور غیر مستقیم به رفتار مراجع جهت دهیم. در این گونه محیط ها مراجع احساس امنیت می کند و می داند که از قضاوت خبری نیست. به گفته ی راجرز این نوع محیط ها اجازه می دهند تا مراجع درک درستی از جهان داشته باشند و یک دیدگاه سالم از جهان را در خود شکل دهند.
درمان مراجع محور چقدر ماثر است؟
چندین مطالعه در مقیاس بزرگ نشان داده اند که ۳ عنصری که راجرز تاکید کرده است به طور قطع کارامد هستند. همچنین برخی مطالعات نشان داده اند که این ۳ عنصر به تنهایی برای ایجاد تغییر در مراجع کافی نیست.
منابع:
Boeree, C. G. (2006) Carl Rogers: 1902-1987. Retrieved from http://webspace.ship.edu/cgboer/rogers.html
Cooper, M., Watson, J. C., & Hoeldampf, D. (2010). Person-centered and experiential therapies work: A review of the research on counseling, psychotherapy and related practices.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *