Header
Header

مسایل اخلاقی در مشاوره و روانشناسی

طبعاً خودکاوی می تواند تأثیر ارزشها را در کار مشاوره نمایان سازد. بدون شک نمی توان نیازهای شخصی را کاملاً از روابط خود با درمانجویان جدا ساخت، ولی از لحاظ اخلاقی ضرورت دارد که از نیازها، تعارضهای شخصی بالقوه و دفاعهای خود آگاه باشیم و نیازهای درمانجویان را مقدم بر نیازهای خود بدانیم، از جمله مواردی که نیازهای مشاور را مقدم بر مراجع می کنند عبارتند از: نیاز به کنترل و قدرت، نیاز به رهنمود دادن به دیگران در جهت ارزشهای خودمان، نیاز به قانع سازی، نیاز به احساس شایستگی، نیاز به محترم شمرده شدن و مورد قدردانی قرار گرفتن.

 

 

یکی ازخطرات اصلی در خصوص مسایل اخلاقی مشاوره این است که آنها بطور فزایندهای ابعاد قانونی بگیرند، به عبارت دیگر اگر رعایت مسایل اخلاقی در مشاوره به حداقلهای قانونی تقلیل یابند، رعایت آنها از سوی مشاوران ضمانت اجرایی نخواهد داشت. اصل این است که رعایت اخلاقیات در مشاوران درونی شود و آنها خود بخواهند که به حقوق درمانجویان احترام بگذارند. پختگی حرف های حکم می کند شما در سؤال کردن آزاد باشید و درباره بلاتکلیفی های خود با همکارانتان بحث کنید و همواره ارزشهای خود را روشن و انگیزه های خود را بررسی نمایید. رضایت آگاهانه لازمه اخلاقی و قانونی و جزء جدانشدنی فرآیند درمان است.

 

آگاه کردن درمانجویان از حقوق و مسئولیت آنها هم به آنها اختیار می دهد و هم رابطه قابل اعتمادی را با آنها برقرار می کند. برخی از جنبه های رضایت آگاهانه عبارتند از: اهداف کلی مشاوره، مسئولیت های مشاور در قبال درمانجو، مسئولیت درمانجو، محدودیتها و موارد استثنای محرمانه بودن. متغیرهای قانونی و اخلاقی که می توانند رابطه را تعریف کنند، صلاحیت ها و پیشینه درمانگر، ویزیت، خدماتی که درمانجو میتواند انتظار داشته باشد، مدت زمان تقریبی فرآیند درمان، منافع مشاوره، مخاطرات احتمالی و احتمال این که مورد درمانجو با همکاران یا سرپرستان درمانگر در میان گذاشته شود. چالش در این مبحث، برقرار کردن تعادل بین دادن اطلاعات خیلی زیاد و خیلی کم به درمانجویان است.

 

 

یکی دیگر از مسایل مهمی که در حوزه رعایت آداب اخلاقی مشاوره حائز اهمیت فراوان است، ابعاد محرمانه بودن است. تا وقتی که درمانجویان به محرمانه بودن افشاگری های خود برای درمانگران اعتماد نداشته باشند، هیچ درمان اصیلی روی نمیدهد متخصصان مسئولیت دارند که مشخص کنند تا چه اندازهای می توانند قول محرمانه بودن را بدهند. محرمانه بودن شرطی مطلق نیست، مواقعی پیش می آید که اطلاعات محرمانه باید افشاء شوند.

 

درمانگران باید مقتضیات موسسه ای را که در آن کار می کنند و درمانجویانی را که به آنها خدمت می کنند، در نظر داشته باشند. بطور کلی محرمانه بودن را باید زمانی نقض کرد که معلوم شود درمانجویان ممکن است به خود یا دیگران آسیب جدی وارد کنند. در مواردی که سوء استفاده از کودک، سوء استفاه از سالمند و بزرگسالان وابسته مطرح باشد، شرایط قانونی برای نقض کردن محرمانه بودن وجود دارد.

 

موارد دیگر عبارتند از:

 

ـ زمانی که درمانگر معتقد باشد که درمانجوی زیر ۱۶ سال قربانی زنا با محارم، تجاوز، سوء استفاده از کودک یا خلاف های دیگر شده است.

 

ـ زمانی که درمانگر تشخیص داد که درمانجو به بستری شدن نیاز دارد.

 

ـ زمانی که اطلاعات در رابطه با دعوای حقوقی باشد.

 

ـ زمانی که درمانجویان درخواست کنند که سوابق آنها در اختیار خود آنها یا شخص ثالث قرار گیرند.

مطالب مرتبط: